Coöperatie: bevlogenheid als kernwaarde

Soms lees, hoor of zie je iets wat je pakt, wat je niet meer loslaat en waarover je gaat malen en broeden. Dat had ik toen ik gisteren een artikel in een bijlage van de NRC las. Ik was me er niet van bewust dat er al een post-it aan de binnenkant van mijn hoofd zat met daarop het woord coöperatie. Toch zat hij daar en hij belandde na het lezen van het artikel in het centrum van mijn belangstelling.


Hoe was die post-it daar gekomen? Op 5 maart 2012 zag ik op televisie een documentaire van Tegenlicht over Mondragón, een Baskische stad waar het woord coöperatie bijna lijkt te zijn uitgevonden. Vrijwel alle bedrijven in deze Spaanse stad zijn een coöperatie. Dat wil dus zeggen dat iedere werknemer tevens mede-eigenaar is van het bedrijf. Iedereen heeft dus stemrecht over de visie, missie en bedrijfsvoering. In slechte tijden leveren alle werknemers een percentage van hun loon in, in goede tijden delen ze allemaal mee in de winst. Ik vind dit een geweldig nieuw kapitalistisch model. Niet de aandeelhouder, maar de werknemer maakt de dienst uit. Zij zijn immers direct betrokken bij het bedrijf en zij vinden het voortbestaan belangrijker dan de koers van de aandelen. Daar moet wat goeds uitkomen!


81.000 Britse werknemers vormen een coöperatie
Gisteren las ik dus een artikel in Ode, een magazine voor intelligente optimisten. Het zat als speciale kwartaalbijlage bij de NRC. Het is een heel lang artikel, waardoor ik niet even een foto of scan kan maken, maar het komt op het volgende neer. In Engeland is al sinds het begin van de twintigste eeuw een groot warenhuis John Lewis Partnership in handen van de werknemers. Het bedrijf doet het goed en de 81.000 werknemers hebben het naar hun zin. Al verschillende generaties werknemers hebben hun werkbare leven aan het bedrijf geschonken en ze voeren met passie hun werk uit. Ik las het en ik vroeg me af hoe mijn school eruit zou zien als het een coöperatie was. Het lijkt me heerlijk als mijn collega's en ik bijzonder betrokken en dus fluitend naar ons werk gaan. Als we het gevoel hebben dat we mogen meedenken over belangrijke beslissingen in plaats van dat ze genomen worden in een ivoren torentje, waar wij als gewoon mens nooit mogen komen. Wat zou de school een fijne plek zijn als iedere collega, vanaf de receptioniste tot de directeur zich extreem verantwoordelijk zou voelen voor zijn of haar school. Hoe zou mijn werkplek er dan uit zien?


Werken met passie
Het ultiem mooie aan coöperaties is dat elke werknemer eigenaar is en zich maximaal verantwoordelijk voelt voor een goede bedrijfsvoering. Iedereen is dus bereid zich voor 100% in te zetten. Waar vind je in Nederland bedrijven waar de werknemers tot het gaatje gaan? Als ik een telefoniste van welk bedrijf dan ook aan de telefoon krijg, dan druipt 9 van de 10 keer de ongeïnteresseerdheid van haar stembanden. Hoe zou ze klinken als ze bijvoorbeeld mede-eigenaar was van Essent of KPN? Hoe gepassioneerd zou je geholpen worden door een ober van een stationsrestauratie, als hij de eigenaar was? Hoe schoon zouden de toiletten op school zijn als de schoonmaakster ze poetste alsof het schoonmaakbedrijf van haarzelf was? Die passie van die werknemers annex mede-eigenaren houdt me bezig. Zo wil ik ook werken en met zulke mensen wil ik heel graag mijn werkweek delen!


Daarnaast vind ik het inspirerend dat werknemers een stem hebben. Ik heb nu regelmatig een ontevreden gevoel, omdat ik dan vind dat er een beslissing genomen is, die de school (lees de studenten) niet ten goede komt. Als de werknemers (lees de docenten, receptionistes, administratief medewerkers en conciërges) mogen meebeslissen, hoe zou de school er dan uitzien?


Brainstormen over een coöperatief reclamebedrijf
Nu begrijp ik heel goed dat mijn school geen coöperatie wordt. Maar mijn leven bestaat uit meer dan school alleen. Een belangrijk deel van mijn werkweek werk ik voor mijzelf als tekstschrijver. Ik voel al langer de wens om met mensen samen te werken en om zo te komen tot gave eindresultaten. Ik wil graag de flow voelen die ontstaat als je samen iets doet. Het maalt en broedt nog in mijn hoofd en ik ben dus nog lang niet uitgedacht, maar misschien is het wel mogelijk om met andere creatieve en commerciële geesten een reclamebedrijf te starten. Niet zo maar een reclamebedrijf, maar een coöperatie, zodat we allemaal directeur-werknemer zijn van ons bedrijf. Doelstelling is dan om elkaar te versterken, uit te dagen en zo samen een geweldig eindproduct voor de klant neer te leggen. Dat is iets wat een zzp'er niet kan, want een webdesigner is geen grafisch vormgever. Een tekstschrijver is geen commerciële man of vrouw en daarom is het zo mooi als je elkaar kunt versterken. Wie helpt me mee met brainstormen over dit idee?

Hoe gebruik jij LinkedIn?

LinkedIn, ik heb daar wat vragen over. Vandaar dat ik onderstaande tekst in verschillende LinkedIn groepen ga posten. Misschien heb jij ook tips en trucs, vandaar dat ik de tekst ook  op mijn blog post.

Hallo,

Over jouw ervaringen met LinkedIn heb ik wat vragen en ik zal gelijk van het moment gebruik maken om me ook even aan je voorstellen. Dus als je even tijd voor me hebt...

De afgelopen weken heb ik me ingelezen over LinkedIn en ik heb me bij een flink aantal groepen aangemeld, omdat ik een hernieuwde kennismaking met LinkedIn op mijn agenda heb gezet. Ik ben een van die mensen (met een heleboel contacten) die er helemaal niets mee doet, omdat het voor mij nogal vaag is wat LinkedIn nu precies is. Ik zag/zie vooral mensen die over zichzelf vertellen hoe goed ze zijn. Dat lijkt me niet de ware aard van het platform, dus vanaf vandaag ga ik proberen te ontdekken wat LinkedIn nu echt is. Misschien kun jij me helpen?

Maar eerst zal ik me even voorstellen. Ik ben Marielle van Sleen, docent Nederlands en tekstschrijver. Ik werk deels op het Deltion College in Zwolle en deels voor mijzelf onder de vlag van Tekstbureau T.I.M. Mijn pay-off is Juf schrijft. Dat dekt volgens mij aardig de lading.

Mijn klantenkring bestaat vooral uit een paar grote webwinkels. Voor deze bedrijven schrijf ik regelmatig teksten bij nieuwe producten of ik voeg teksten toe aan algemene pagina’s op hun site. Ook voor uitnodigingen, brochureteksten en advertenties weten ze me te vinden.

Daarnaast schrijf ik webteksten voor startende ondernemers die graag een mooi en functioneel visitekaartje (lees een website) op het internet willen hebben staan.

Voor een groot Zwols ziekenhuis schrijf ik zo nu en dan een artikel voor één van de magazines. De inhoud varieert van een leuk en gezellig verhaal over een collega of een partnerbedrijf tot een pittige tekst waarmee verpleegkundigen studiepunten kunnen verdienen.

Naast de schrijverij geef ik workshops creatief schrijven voor beginners.

Laat ik mijn verwachtingen ook maar meteen uitspreken. LinkedIn is volgens mij een business-to-business platform en dat is voor mij interessant. Ik hoop dat ik op LinkedIn mensen ontmoet van wie ik iets kan leren of die mij inspireren.

Acquisitie bijvoorbeeld is niet mijn sterkste kant en er zijn op LinkedIn ongetwijfeld mensen die daar veel beter in zijn. Ik ben tot nu toe te bescheiden en lui geweest om ook maar iets aan actieve verkoop te doen. Klanten komen bij mij in plaats van ik bij hun. Dat is goed als ik met mijn bedrijf de status quo wil handhaven, maar als ik meer wil, dan moet ik misschien toch een wat minder afwachtende houding aannemen. Ook efficiënter werken is aan mij besteed.

Daarnaast lijkt het me super als ik via LinkedIn mensen ontmoet met wie ik een creatieve samenwerking zou kunnen aangaan. Hoe? Tja, dat weet ik nog niet precies, maar soms heb ik ongelooflijk veel zin om met mensen samen te werken.

Ik ben heel benieuwd naar wat LinkedIn jou brengt. 

• Hoe gebruik jij LinkedIn? 
• Wat doe je daarvoor? 
• Wat levert jou dat op? 
• Waar ben je het actiefst: LinkedIn, Google+, Twitter of Facebook? 
• Hoe organiseer je het? (Ik vind het dus nogal ondoorzichtig en daardoor tijdrovend.)
• Kortom, wat is LinkedIn volgens jou?

Heel erg bedankt voor je tijd en (ik hoop) voor je reactie!

Groet,

Marielle

Bevrijdingsfestival Zwolle 2012

Bevrijdingsfestival 2012 in Zwolle.

Bevrijdingsfestival 2012 in Zwolle: de Deltion VIP lounge.

Bevrijdingsfestival 2012 in Zwolle.

Bevrijdingsfestival 2012 werd ook dit jaar weer groots gevierd. Het leek wel alsof de hele provincie was leeggestroomd om in Zwolle samen de vrijheid te vieren. Dat gevoel kreeg ik vooral toen ik over het festivalterrein liep. Ik denk dat ik een handvol vrienden en kennissen ontmoette en dat ik nog twee keer zoveel bekende gezichten heb gezien. Verder liep ik tussen volslagen vreemde mensen. Natuurlijk wil ik niet zeggen dat ik alle Zwollenaren ken, verre van dat zelfs, maar als je een leven lang in dezelfde plaats woont, dan herken je de 'koppen'.

Bevrijdingsfestival 2012 in Zwolle. Met Wouter, een eerstejaarsstudent.

Elk jaar werken mijn studenten op het festivalterrein. Ze zorgen voor de licht- en geluidstechniek, opnames en voor de videostreaming. Het leek me leuk wat foto's van ze te maken en zo kon ik meteen wat oefenen voor mijn fotoworkshop. Helaas kwam ik maar een paar studenten tegen, want het merendeel bleek backstage bezig te zijn. Daar had ik geen pas voor, dus dat ging helaas niet door. Gelukkig kwam ik bij de Hedon tent nog wel twee stagiaires (een eerstejaars- en een tweedejaarsstudent) en een oud-student tegen. Volgens mij vonden ze het wel leuk om voor de juf te poseren!

Bevrijdingsfestival 2012 in Zwolle: Len en Frank (oud-student).

Bevrijdingsfestival 2012 in Zwolle: Micha en Len.

Vijf jaar Tekstbureau T.I.M.

http://www.flickr.com/photos/chidorian/

Deze week bestaat Tekstbureau T.I.M. vijf jaar! Natuurlijk laat ik dat niet ongemerkt voorbij gaan. Ik heb acties bedacht waaraan je mee kunt doen of waarvan je gebruik kunt  maken:

• Blogwedstrijd: stuur voor 31 mei je blog in, want dan maak je kans op een gratis schrijfparty!
• Wie zich voor 31 augustus aanmeldt voor een workshop of schrijfparty, ontvangt 5% jubileumkorting. 
• Wie tussen 27 april en 31 mei een webtekst of artikel bestelt, krijgt 5% korting op het totaalbedrag.
• Helemaal gratis kun je nu een app downloaden van Tekstbureau T.I.M. Blijf ook mobiel op de hoogte van mijn taaltips, blogs en schrijfinspiraties.

App van Tekstbureau T.I.M.

Ik vond ook nog een leuk stukje cabaret over verjaardagen. Het is een filmpje uit de oude doos:

Scheiden van je kind

'Dag lieverd, ik ga weg. Mama en papa gaan scheiden en daarom ga ik ergens anders wonen. Ik denk niet dat ik je nog vaak zal zien, want ik heb recht op een nieuwe start, een nieuw leven. Ik ga op zoek naar een nieuwe vrouw en misschien krijg ik met haar wel nieuwe kindjes. Jij blijft bij je moeder, die heks, want in mijn nieuwe leven is geen plaats voor oude dingen. Dus ook niet voor jou, mijn lieve kind!'

Ik denk niet dat veel vaders, of moeders, deze boodschap uitspreken of willen uitspreken als ze het echtelijk huis voorgoed verlaten. Als ouders gaan scheiden, dan zeggen ze doorgaans tegen hun kroost dat er voor hen niets zal veranderen. Ze kunnen papa of mama zo vaak zien als ze willen, want zowel papa als mama houdt heel erg veel van zijn of haar kind.

Toch is de realiteit dikwijls anders. Kinderen blijven doorgaans bij hun moeder wonen en vader gaat weg. De eerste weken komt hij trouw om de veertien dagen zijn kind(eren) halen, maar als hij eenmaal aan het vrije leven heeft geroken, dan worden de meetings minder en kouder. Tot hij het helemaal laat afweten.

Voor veel kinderen is dat de realiteit. Zij spreken hun vader nauwelijks en hij draagt ook niet bij in de financiën. Kinderen van gescheiden ouders groeien niet op van lucht en ze hebben ook niet minder zorg nodig dan kinderen uit complete nesten. Ik denk zelfs dat ze meer zorg nodig hebben dan kinderen die bij beide ouders wonen. Daarom werkt en zorgt de moeder zich een slag in de rondte, want gelukkig heeft zij haar hart wel op de juiste plaats zitten en ook bezit ze over een flinke dosis verantwoordelijkheidsgevoel. 

Vooropgesteld, het gaat niet altijd zo. Als ik om mij heen kijk of als ik luister naar de verhalen van gescheiden ouders, dan zijn er ook vrouwen die hun kinderen moederziel alleen achterlaten. Ook zijn er vaders die een baan en de zorg voor de kinderen combineren, omdat ze zielsveel van hun kinderen houden en begrijpen dat kinderen recht hebben op een goede verzorging. Maar dat zijn allemaal wel uitzonderingen. Over het algemeen blijft moeder met de kinderen achter en vader start met het bouwen aan een nieuw en beter leven.

Ik ken een vrouw die zich hier zo kwaad over maakte, dat ze besloot een advocaat te bellen. Voor de zoveelste keer had hun kindje een hele vrijdagmiddag tevergeefs, met een ingepakt koffertje naast zich, voor het raam staan wachten. Deze moeder wilde van haar ex-man, ook de vader van haar kind, eisen dat hij zijn co-ouderschap fatsoenlijk zou invullen. Desnoods wilde ze dat voor de rechter laten komen. Ook wilde ze dat hij de alimentatie continueerde, want ook daarin liet hij het afweten. De advocaat had oren naar een rechtszaak omtrent de alimentatie. Dat is een makkie, want de wet is immers stellig over hoe dat in elkaar steekt. Over de co-ouderschapkwestie was hij heel duidelijk: "Mevrouw, u bent een ontaarde moeder, omdat u uw kind wilt achterlaten bij een volwassene die niet voor het kind wil zorgen." Hoe kon ze zo veeleisend en wreed zijn?!

Ook hoor ik met regelmaat over vaders die bij de rechter mooi weer spelen: "Natuurlijk wil ik kinderalimentatie betalen," en ze gaan akkoord met elke regeling die de rechter en de advocaten voorstellen. Tot het puntje bij het paaltje moet komen, want dan geven ze niet thuis. Uiteindelijk betalen ze geen cent en leggen ze elke vordering naast zich neer. Het is dus blijkbaar mogelijk om tegen een rechter a te zeggen en b te doen. Daar kom je mee weg, want als de vrouw een deurwaarder inschakelt, dan start de man doodleuk een kort geding. Dan moet ze, in verband met hoge kosten, die deurwaarder wel terugroepen. Ik hoor zelfs over mannen die zich laten ontslaan en die doodleuk van een uitkering gaan leven. Van een kale kip kun je niet plukken en ze leven liever zelf in armoede dan 1 euro bij te dragen aan de zorg voor het ex-gezin.

Zo leven veel kinderen in financieel zwaar weer en in een relationele situatie die meer wegheeft van een oorlogsgebied dan van een liefdevol familieverband. Het is dus ook niet raar dat er allerlei onderzoeken zijn waaruit blijkt dat kinderen van gescheiden ouders het minder goed doen. 

Hoe gaan we dit dilemma oplossen? Moeten alle in de steek gelaten moeders (en een enkele vader) de gang naar de rechter maken? Levert dat het gewenste gedrag op? Ik denk het niet. 

Weet je wat me de afgelopen jaren ook is opgevallen? Hoe vaak ik buitenstaanders dat ongewenste gedrag van vaders heb horen goedpraten. Ooit zei een buurvrouw over haar gescheiden broer of zwager: "Het is toch wel triest dat die jongen zoveel alimentatie moet betalen. Hij heeft er toch recht op om een nieuw leven op te bouwen?" Hoe vaak ik wel niet hoor dat kinderen 'geïndoctrineerd' zijn door de moeder en dat het daarom volkomen terecht is dat vader niet met zoveel negativiteit te maken wil hebben. "Ze komen wel weer terug bij papa als ze volwassen zijn..." 

Die publieke opinie moet veranderen! We moeten het met z'n allen afkeuren dat vaders van hun kind(eren) scheiden. Waarom denk je dat minder moeders dan vaders dit kunstje flikken? Niet omdat moeders van nature betere mensen zijn, maar omdat de publieke opinie zich altijd keert tegen een moeder die haar kinderen in de steek laat. Voor zo'n vrouw heeft niemand een goed woord over. Die manier van denken moet ook gaan gelden voor vaders, omdat elk kind recht heeft op liefde en zorg. Ook de kinderen van gescheiden ouders!