Muskieten en de Olympische Spelen

Gisteravond kon ik niet slapen. Als ik 's nachts slecht slaap, overdag in mijn hangmat in de tuin een uiltje knap om de dag door te komen, dan ben ik 's avonds na tienen klaar wakker. Ik zal wel niet de enige zijn, want 's nachts is het te warm om met een dekbed te slapen en te koud om dat zonder te doen. Je wilt ook niet zonder bescherming slapen, want dan word je een feestmaal voor muggen. Wij wonen vlakbij water en ik geloof dat het grootste deel van de Nederlandse muggenpopulatie in of rondom ons huis woont. Ik kan me niet voorstellen dat er elders nog meer van de pestkoppen leven. Zelfs op vakantie in Italië hadden we minder last van die beesten!

Daarom keek ik gisteravond dus naar Mart Smeets. Dat deed ik niet omdat ik een fan van die man ben, maar omdat er verder toch niets op was. In dat programma begon hij, net als alle andere Nederlandse journalisten, weer te zeuren over wanneer Ranomi Kromowidjojo losgaat. Als ik haar was, dan sloeg ik ter plekke drie borrels achterover om daarna een lapdance uit te voeren bij de presentator op schoot. Dat zal iedere journalist de mond snoeren! Aan de andere kant, wie wil dat bij Mart Smeets? Maar ik kan me goed voorstellen dat Ranomi helemaal ziek wordt van die vraag. Ze verdient goud, omdat ze zich super kan concentreren en focussen. Iedereen blij, zou je denken, maar dan begint het gezeur dat ze te serieus is. Ja dûh!

Cor van der Geest kon er gisteren ook wat van. Wat een azijndrinker. Zijn judoka's hebben niet drie, maar twee plakken verdiend en nu maait hij hard om zich heen om de hele wereld de schuld te geven. Als hij nou alleen de buitenwereld de schuld zou geven, dan zou ik er niet wakker van liggen en zijn judoka's waarschijnlijk ook niet. Maar hij roept ook dat de Nederlandse sporter decadent is. Zij hebben het er niet voorover om tot het uiterste te gaan. Pardon? En Ranomi dan? Zij krijgt juist van elke journalist op haar duvel dat ze te gefocust is! Als ik één van zijn judoka's was, dan zou ik hem na zo'n onsportieve opmerking even laten voelen hoe klaar ik was voor een gouden plak.

Toch heeft Cor van der Geest niet op alle punten ongelijk. Hij vindt het slecht voor de Nederlandse sport dat  jongeren niet meer actief sporten op school. Als dat voor Nederland geldt (mijn kinderen sporten namelijk wel op school en ook mijn studenten moeten sporten), dan heeft hij een punt. Kinderen kun je niet vroeg genoeg met sport in aanraking laten komen, want als je daarmee wacht, dan komen ze nooit meer achter de Playstation vandaan. Jacco Verhaeren, de coach van Ranomi, verwoordde het gisteravond bij Smeets aan tafel diplomatieker: 'Schoolzwemmen is afgeschaft, dat is slecht voor de sport, maar ook nog eens heel gevaarlijk in Nederland waterland.'

Samenwerken en zelfstandig werken, beide zijn even goed!

Zojuist luisterde ik naar een Ted-Talk van Susan Cain: de kracht van de introverte mens. Zij betoogt dat onze westerse maatschappij een voorkeur heeft voor de extroverte mens en dat de introverte mens daarmee tekort wordt gedaan. Zou de introverte mens meer eigen ruimte opeisen en krijgen, dan zou de introverte mens zijn talenten beter kunnen ontwikkelen. In haar presentatie legt ze een duidelijke link naar het onderwijs: samenwerken is de norm en iedereen moet altijd maar met elkaar in interactie zijn. Zij stelt dat zelfstandig werken net zo gewaardeerd moet worden als samenwerken, omdat bijvoorbeeld uit solitair denkwerk uitstekende ideeën kunnen ontstaan. 

Zoals je weet, werk ik als tekstschrijver (introvert) en als docent Nederlands (extrovert). Ik geef les in een hypermodern gebouw. Om op de kosten te besparen zijn twee oudere, al bestaande gebouwen geïntegreerd in de nieuwbouw. In het ene oude deel zitten de directie en de ondersteunende diensten, in het andere wordt lesgegeven. Ik geef daar vaak les en ik vier altijd mijn persoonlijke feestje als ik daar naartoe loop. Het gebouw heeft lange en hoge gangen, het ruikt er naar een school en de lokalen hebben ramen die open kunnen. Wat ik vooral prettig vind, is dat de muren van steen zijn en niet van glas. Maar het toppunt van geluk is dat elk lokaal een deur heeft en die deur kan dicht! Hier voel ik mij op mijn best, hier kan ik werken zoals ik wil werken.


Lang heb ik gedacht dat ik een van de weinigen ben die dit zo voelt. Ik heb zelfs collega's die mij zielig vinden, omdat ik in dat oude gebouw moet lesgeven. Zij doen hun best om ruimtes voor mij te organiseren in de nieuwbouw. Ruimtes die nog het meest lijken op vissenkommen: de wanden zijn (als ze er zijn) van glas en er is geen structuur in de menselijke bewegingen. Als je naar een vissenkom kijkt, dan heb je geen idee welke vis waar thuishoort. Alle vissen zwemmen door elkaar en ze doen wat ze moeten doen. Ik houd van orde en regelmaat. Als ik praat, dan zijn mijn studenten stil. Als ik stil ben en zij moeten oefenen, dan is er voor hen ruimte om te praten. Die ruimte krijgen ze overigens niet altijd, want er zijn veel vaardigheden die je in stilte moet oefenen. Daarnaast beweeg ik door de klas, omdat statisch lesgeven onpraktisch is, terwijl een student met mij overlegt of hij aan de wandel (naar het toilet bijvoorbeeld) mag gaan. Anders ervaar ik de drukte als te druk en daar word ik ongelukkig van.


Toen ik dus naar de presentatie van Susan Cain keek, voelde ik me aangesproken. Ik ben een van die mensen die het recht op solitair zijn moet opeisen. Introvert zijn is geen kwestie van niet sociaal of ongezellig zijn. Mijn introverte kant voelt zich prettig in mijn eigen leefwereld en ik heb doorgaans minder prikkels nodig dan andere mensen. Doorgaans dus, want ik wil hiermee niet zeggen, dat ik de rest van mijn leven in een hut op de heide wil doorbrengen. Maar ik heb recht op een werksituatie waarin ik mijn talenten goed kan ontplooien. Net zoals mijn studenten recht hebben op lessituaties waarin samenwerken en zelfstandig werken evenredig centraal staan. Volgens mij heb ik er weer een uitdaging bij!