Gisteren had ik een zwaar gefrustreerde zoon aan de telefoon. In zijn woorden: 'Hij (zoonlief) had alleen gevraagd of het huiswerk op het bord mocht en toen ging B. door het lint.'
Arme docent B. Hij komt uit een Noord-Afrikaans land en is daarom een native speaker Frans. Ik vermoed dat hij daarom ook docent Frans is, want in Nederland hebben we de gewoonte native speakers voor de klas te zetten. De veronderstelling is: als je een taal kunt spreken, dan kun je hem ook doceren.
Jij, beste lezer, spreekt Nederlands. Ben je in staat om bijvoorbeeld het naamwoordelijk gezegde of de lijdende vorm uit te leggen aan een klas ongeïnteresseerde leerlingen? Wat doe je eigenlijk als iemand vervelend is, iets niet begrijpt, een probleem heeft of de hoofdgedachte niet uit een tekst kan halen? Precies, die vierjarige lerarenopleiding heeft bestaansrecht en dat is maar goed ook.
Daarom vind ik het zo ontzettend sneu voor al die native speakers. Zij worden verondersteld te kunnen fietsen, terwijl ze nog nooit op een fiets hebben gezeten. Ze moeten lesgeven, terwijl niemand ze dat heeft geleerd. Ondertussen zijn ze aangeschoten wild:
- leerlingen 'ruiken' dat ze deze docent op de kast kunnen krijgen;
- ouders starten een lastercampagne, omdat ze deze docent kwijt willen;
- en ook collega's zijn minder collegiaal dan je mag verwachten.
Wanneer verlost iemand deze docenten uit hun lijden? Geef ze de keuze: ze moeten een docentenopleiding volgen of accepteren dat ze via een loopbaanbegeleider bemiddeld worden naar ander werk.
Het moet vreselijk zijn voor docent B. Ik kan me niet voorstellen dat hij met plezier naar zijn werk gaat. De leerlingen hebben een hekel aan hem, tijdens mentoravonden is hij onderwerp van gesprek en ook zijn collega's laten hem tegenover ouders en leerlingen vallen als een baksteen. Werken is op die manier een zware belasting. Dat doet een mens dan alleen maar, omdat hij moet: een hypotheek, studerende kinderen en hongerige buiken die gevuld moeten worden. Wie houdt dat vol tot zijn 67e?
