Belastingtelefoon: geen deskundigen, maar onbenullen aan de telefoon!

Ongelooflijk maar waar: voor ik ben gaan samenwonen, heb ik de Belastingdienst gebeld om te zorgen dat ik achteraf geen terugbetalingen hoefde te doen. Als gescheiden, hardwerkende en alleenstaande moeder had ik immers recht gehad op allerlei toeslagen. Toen heb ik samen met een mevrouw van de Belastingtelefoon alles uitgezocht en geregeld. Aan dat gesprek had ik zelfs een goed gevoel overgehouden. Administratieve toestanden zijn geen hobby van mij en dit had ik nou eens erg goed geregeld. Ik was met recht trots op mijzelf!

Uiteraard ontving ik nu een rekening, omdat ik toch het een en ander moet terugbetalen... Het zal ook eens wel goed gaan! Ik belde daar gisteren over en toen zei de man van de Belastingtelefoon het volgende. Of ik moet terugbetalen hangt af van het feit of we een samenlevingscontract hebben of dat we geregistreerd partners zijn. Ook de datum van ingang had invloed. Die informatie had ik ook van die eerste mevrouw gekregen. Dus heb ik dat vanochtend gecheckt... Wij hebben een samenlevingscontract. De vorm was slechts een zakelijk feit, niet iets van emotionele waarde, vandaar dat ik het niet meer wist en dat ik het even moest controleren.

Triomfantelijk belde ik dus vandaag terug, want ik was in de veronderstelling dat de Belastingdienst een foutje had gemaakt. Ach, dat kan gebeuren en ik zou niet boos worden als ze snel een creditnota zouden sturen. Maar helaas pindakaas, want dit gesprek verliep anders. Nu blijkt dus dat ik twee keer foutief ben geïnformeerd! En ja, ik moet dus gewoon terugbetalen. Ik vind het ongehoord dat je onjuiste informatie krijgt via de Belastingtelefoon. En dat wel twee keer over hetzelfde onderwerp! Vandaag zei de (nieuwe) mevrouw van de Belastingtelefoon dat je aan het telefoongesprek geen rechten kunt ontlenen. Lekker gemakkelijk!


Noot: Ze halen de begrippen toeslagpartner en fiscaal partner dus door elkaar! Vanwaar deze publieke schandpaal? Simpel, het is het enige middel dat je als consument kunt inzetten. Zij zeggen het magische woord sorry en de kous is daarmee af. Voor de dames en heren aan de telefoon, want als consument zit je met de gebakken peren! 

E-book Blogwedstrijd 2012

Ik heb er al eerder over geblogd: dit jaar bestaat mijn tekstbureau vijf jaar. Ik heb me afgevraagd hoe ik dat zou kunnen vieren. Kortingsacties, nieuwsbrieven, cadeautjes voor vaste  klanten... Ze zijn allemaal als ideeën langsgekomen en ik heb ze allemaal afgeschoten. Ik vond het allemaal te afgezaagd en gewoon.

Maar op een dag fietste ik door de stad en toen dacht ik opeens: 'blogwedstrijd!' Dat heb ik nou altijd als ik op de fiets zit, dan ontstaan bij mij de mooiste ideeën. Thuisgekomen heb ik een blog en een tekst voor op mijn website geschreven en toen was de wedstrijd een feit.

Nou ja, een feit... Ik moest de mensen nog wel overtuigen om mee te doen. Na dagen twitteren kwam dan eindelijk de eerste deelname. Tjonge, wat was ik opgelucht, want nu had ik tenminste een winnaar. In de weken daarna volgden er gelukkig nog meer, zodat ik wat te kiezen kreeg. 

Overigens, ook dat was niet eenvoudig, want 90% van de ingezonden blogs is leuk. Maar, er kan er maar één de winnaar zijn en dat is Dennis Keyner geworden met 'Geduld is een schone zaak'. Hij wint een Schrijfparty. Wil je weten wat dat is? Kijk dan op hier. O ja Dennis, gefeliciteerd natuurlijk!

Je kunt alle inzendingen in een e-boek lezen. Het is me nog niet gelukt om er een bestand in EPUB-formaat van te maken. (Ik heb 'm wel in Sigil gezet, dus als iemand de gouden tip heeft, mail me dan!) Maar als pdf zijn de blogs al wel beschikbaar. Veel leesplezier!

Boekpresentatie na workshop creatief schrijven

Persbericht

Zwolle, 27 juni 2012

Boekpresentatie na workshop creatief schrijven

Acht vrouwen en één man met een gedeelde passie voor schrijven volgden afgelopen winter vijf workshops creatief schrijven bij Tekstbureau T.I.M. Woensdag 26 juni was het feest, want toen ontvingen zij hun verhalen gebundeld in het boek: de Beleving. De firma Probook Media uit Zwolle maakte dit mogelijk, omdat zij alle deelnemers een echt, genaaid gebonden boek cadeau gaven. Probook Media directeur Jan Spiegelenberg: ‘Een workshop creatief schrijven vond ik gewoon een leuk idee!’

Dat echte boek leverde de deelnemers extra veel schrijfinspiratie op, want natuurlijk wilden ze graag een zelfgeschreven boek in de boekenkast hebben staan. Ze gingen enthousiast aan de slag met moodboards, rare krantenartikelen, muziek en bijzondere foto’s. Daar bedachten ze verhaallijnen bij, die ze vervolgens bewerkten tot spannende en ontroerende korte verhalen. Ook schreven ze, soms openhartig of ludiek, brieven aan zichzelf. Al deze verhalen en brieven zijn opgenomen in de bundel de Beleving. Carmen van Coesant, één van de deelnemers en in het dagelijks leven grafisch vormgeefster, verzorgde de fraaie vormgeving van het boek.

Wie ook schrijfaspiraties heeft, kan zich aanmelden bij Tekstbureau T.I.M. (info@tekstbureau-tim.nl) voor de nieuwe reeks workshops. Deze starten 4 september 2012 in Zwolle.

Voor informatie:

Tekstbureau T.I.M.

Marielle van Sleen

Anlosediep 24

8032 NG Zwolle

06-55325096

info@tekstbureau-tim.nl

Foto's: http://tekstbureau-tim.nl/persbericht.html

Cover boek 'de Beleving'

Groepsfoto. Fotograaf Lisa Meerdink

Boekpresentatie 'de Beleving'

De winnaar van de blogwedstrijd is...

Het kostte me tijd en inspanning, maar ik heb de knoop doorgehakt: de broer van Natanya Hartgers is de winnaar van de blogwedstrijd. Hij wint een schrijfparty. Wie is de broer van Natanya Hartgers? Ik heb geen idee, maar Natanya zal ontgetwijfeld binnenkort zijn identiteit onthullen.

Waarom is hij de winnaar? Ik vind zijn blog 'Geduld is een schone zaak’ beeldend. Ik moest glimlachen om zijn geklungel en ik herken de frustratie als je kind jouw inspanningen anders waardeert dan jij had verwacht. Het is knap om over iets kleins een amusant verhaal te schrijven.

Waren de andere inzendingen slecht? Absoluut niet en daarom vond ik het ook zo moeilijk om een winnaar aan te wijzen. Toch moest iemand de wedstrijd winnen en daarom is Natanya’s broer de winnaar van de blogwedstrijd van Tekstbureau T.I.M. Zijn blog kun je hier lezen! Eind deze week publiceer ik de blogs van alle deelnemers op mijn weblog en site.

Coöperatie: bevlogenheid als kernwaarde

Soms lees, hoor of zie je iets wat je pakt, wat je niet meer loslaat en waarover je gaat malen en broeden. Dat had ik toen ik gisteren een artikel in een bijlage van de NRC las. Ik was me er niet van bewust dat er al een post-it aan de binnenkant van mijn hoofd zat met daarop het woord coöperatie. Toch zat hij daar en hij belandde na het lezen van het artikel in het centrum van mijn belangstelling.


Hoe was die post-it daar gekomen? Op 5 maart 2012 zag ik op televisie een documentaire van Tegenlicht over Mondragón, een Baskische stad waar het woord coöperatie bijna lijkt te zijn uitgevonden. Vrijwel alle bedrijven in deze Spaanse stad zijn een coöperatie. Dat wil dus zeggen dat iedere werknemer tevens mede-eigenaar is van het bedrijf. Iedereen heeft dus stemrecht over de visie, missie en bedrijfsvoering. In slechte tijden leveren alle werknemers een percentage van hun loon in, in goede tijden delen ze allemaal mee in de winst. Ik vind dit een geweldig nieuw kapitalistisch model. Niet de aandeelhouder, maar de werknemer maakt de dienst uit. Zij zijn immers direct betrokken bij het bedrijf en zij vinden het voortbestaan belangrijker dan de koers van de aandelen. Daar moet wat goeds uitkomen!


81.000 Britse werknemers vormen een coöperatie
Gisteren las ik dus een artikel in Ode, een magazine voor intelligente optimisten. Het zat als speciale kwartaalbijlage bij de NRC. Het is een heel lang artikel, waardoor ik niet even een foto of scan kan maken, maar het komt op het volgende neer. In Engeland is al sinds het begin van de twintigste eeuw een groot warenhuis John Lewis Partnership in handen van de werknemers. Het bedrijf doet het goed en de 81.000 werknemers hebben het naar hun zin. Al verschillende generaties werknemers hebben hun werkbare leven aan het bedrijf geschonken en ze voeren met passie hun werk uit. Ik las het en ik vroeg me af hoe mijn school eruit zou zien als het een coöperatie was. Het lijkt me heerlijk als mijn collega's en ik bijzonder betrokken en dus fluitend naar ons werk gaan. Als we het gevoel hebben dat we mogen meedenken over belangrijke beslissingen in plaats van dat ze genomen worden in een ivoren torentje, waar wij als gewoon mens nooit mogen komen. Wat zou de school een fijne plek zijn als iedere collega, vanaf de receptioniste tot de directeur zich extreem verantwoordelijk zou voelen voor zijn of haar school. Hoe zou mijn werkplek er dan uit zien?


Werken met passie
Het ultiem mooie aan coöperaties is dat elke werknemer eigenaar is en zich maximaal verantwoordelijk voelt voor een goede bedrijfsvoering. Iedereen is dus bereid zich voor 100% in te zetten. Waar vind je in Nederland bedrijven waar de werknemers tot het gaatje gaan? Als ik een telefoniste van welk bedrijf dan ook aan de telefoon krijg, dan druipt 9 van de 10 keer de ongeïnteresseerdheid van haar stembanden. Hoe zou ze klinken als ze bijvoorbeeld mede-eigenaar was van Essent of KPN? Hoe gepassioneerd zou je geholpen worden door een ober van een stationsrestauratie, als hij de eigenaar was? Hoe schoon zouden de toiletten op school zijn als de schoonmaakster ze poetste alsof het schoonmaakbedrijf van haarzelf was? Die passie van die werknemers annex mede-eigenaren houdt me bezig. Zo wil ik ook werken en met zulke mensen wil ik heel graag mijn werkweek delen!


Daarnaast vind ik het inspirerend dat werknemers een stem hebben. Ik heb nu regelmatig een ontevreden gevoel, omdat ik dan vind dat er een beslissing genomen is, die de school (lees de studenten) niet ten goede komt. Als de werknemers (lees de docenten, receptionistes, administratief medewerkers en conciërges) mogen meebeslissen, hoe zou de school er dan uitzien?


Brainstormen over een coöperatief reclamebedrijf
Nu begrijp ik heel goed dat mijn school geen coöperatie wordt. Maar mijn leven bestaat uit meer dan school alleen. Een belangrijk deel van mijn werkweek werk ik voor mijzelf als tekstschrijver. Ik voel al langer de wens om met mensen samen te werken en om zo te komen tot gave eindresultaten. Ik wil graag de flow voelen die ontstaat als je samen iets doet. Het maalt en broedt nog in mijn hoofd en ik ben dus nog lang niet uitgedacht, maar misschien is het wel mogelijk om met andere creatieve en commerciële geesten een reclamebedrijf te starten. Niet zo maar een reclamebedrijf, maar een coöperatie, zodat we allemaal directeur-werknemer zijn van ons bedrijf. Doelstelling is dan om elkaar te versterken, uit te dagen en zo samen een geweldig eindproduct voor de klant neer te leggen. Dat is iets wat een zzp'er niet kan, want een webdesigner is geen grafisch vormgever. Een tekstschrijver is geen commerciële man of vrouw en daarom is het zo mooi als je elkaar kunt versterken. Wie helpt me mee met brainstormen over dit idee?